Dzień dobry.
Cześć, Young-ji.
Cześć.
Gdzie moja zapłata?
Interes kiepsko wczoraj szedł.
Weź jedzenie zamiast pieniędzy, tylko dziś.
Zapłacisz mi jutro.
Dobra, dzięki.
Dziękuję.
Do widzenia.
Kolejny beznadziejny dzień.
Znowu nie jadłeś śniadania?
W ogóle nie masz energii.
Masz, weź to.
No, dalej.
Sama jego nieobecność wpłynie na członków zarządu.
Masz jakieś kontakty w Chinach?
Już się tym zająłem.
Miłej podróży.
Odczuwa pani jakiś dyskomfort?
Nie, wszystko w porządku.
W razie czego, proszę dać mi znać.
Jestem ordynatorem neurochirurgii.
Dobrze.
Odwalił kawał dobrej roboty.
- Park Su-rak! - Tak?
Chciałbym zobaczyć kartę pani Choe.
Dobrze.
- Park Su-rak. - Tak?
To są skany z operacji pani Choe?
- Tak... - Jest na nich inna data.
Naprawdę?
PACJENT: CHOE YU-RAH
SZPITAL CHEONGJU BOSUNG
Szpital Bosung w Cheong-ju?
Co my tu mamy...
JO HYUN-TAIG CV
Lee Sun-woo, słucham.
Doktorze Lee, mówi Nam Yong-tae.
Potrzebujemy pana konsultacji u pacjentki
z tętniakiem mózgu.
- Już po wszystkim? - Tak.
- Pani koncert był świetny. - Dziękuję.
- Znowu zgarnia pani brudne ciuchy Lee? - Tak.
Doktorze Lee.
PAN LEE CHO-IN
Pan Lee Cho-in z Seulu!
Pan Lee Cho-in?
To ja. A pani?
Jestem Oh Young-ji, pana przewodniczka.
Miło mi pana poznać.
Czy to mój brat panią wynajął?
Słucham? A, tak.
Zabiorę pana do hotelu.
Wezmę pana torbę.
- Nie trzeba. - Nalegam.
Jestem pana przewodniczką.
Biorę wszystko.
Przechowam też pana paszport w bezpiecznym miejscu. Za mną.
Idziemy!
Ile za przejazd do hotelu Wenjin?
Pięćset juanów.
Wyglądam ci na turystkę?
- Dwieście. - Dobra, wsiadajcie.
Podróż do hotelu kosztuje 500 juanów.
Utargowałam niższą cenę, bo nie ma teraz ruchu.
Wsiadamy.
Otwórz bagażnik.
Dwieście juanów. Wszystko jasne.
Uroczo.
Tak, proszę się tym zająć.
Lee Cho-in został przejęty.
Upewnij się, że nie wróci do soboty.
Nie masz się o co martwić.
Jego stopa nie postanie w Korei przed zebraniem zarządu.
To tętnica przednia mózgu.
Przygotuj sprzęt do embolizacji.
Doktorze Lee.
A temu co się stało?
Jest w szoku, bo jego propozycja Centrum Neurochirurgii się nie przyjęła.
Nie przesadzasz?
Głosowanie nad Centrum zostało przesunięte.
Nie spoczywaj na laurach.
- Panie Lee, mam pana klucz. - Zostaw wiadomość.
Chce pan iść do swojego pokoju?
Wezmę to.
Proszę dać mi znać, gdyby pan czegoś chciał.
Zajmę się tym.
Dzięki, ale nie trzeba.
Słucham?
Jest pan głodny?
Jedzenie w samolocie pewnie było kiepskie.
Może zamówimy room service?
Albo przejdziemy się do sklepu nocnego?
Nie, dziękuję.
Może masaż?
Masaż.
Masaż?
Tak, od głowy aż po stopy.
Dawaj.
Co?
Poproszę masaż.
To nie ja...
Zadzwonię po kogoś.
Chcę, żebyś ty mi zrobiła masaż, ale nie musisz.
Cóż...
No to dobranoc.
Masz go pilnować 24 godziny na dobę.
Jeśli zostawisz go samego,
nie dostaniesz pieniędzy.
Dobra, zrobię to.
Ale tylko masaż.
Moje ciało to dla pana teren zakazany.
- Ale nie twoje serce. - Słucham?
Niestety, jestem zajęty.
Więc nie chcę też twojego serca.
- Do zobaczenia jutro. - Nie! Panie Lee!
Burak!
Jesteś tylko oszustem.
Nikt nic nie mówił o moim sercu.
Moje ciało i serce to dla ciebie teren zakazany!
Cholerny oszust!
Co tak długo?
Coś ci się pomyliło!
Jestem przewodniczką, łapiesz?
Czekaj!
Zboczeniec!
Zabrałam cię na obiad, żeby uczcić twój koncert,
a ty jesz tylko deser.
Przez tydzień nie mogłam jeść słodyczy ze względu na USG.
Eklerki czekoladowe, mus czekoladowy, tort...
A to co?
Mus z ciemnej czekolady.
Dasz radę zjeść to wszystko?
Mus czekoladowy jest przepyszny.
Widziałaś Sun-woo?
Co?
Nie.
A może?
Nie pamiętam.
Mogłam go nie rozpoznać.
Cho-in przysłał mi SMS-a.
44 600 juanów. Zgadza się?
Co się stało? Pieniądze spadły ci z nieba?
Tak.
Trafiłam w dziesiątkę!
Daj mi paszport.
Proszę.
Dzięki temu mój brat stanie się obywatelem Joseon.
REPUBLIKA KOREI
To znaczy Korei Południowej.
Masz już paszport dla rodziców i brata.
Potrzebujesz jeszcze jednego.
Jesteś wspaniała, Oh Young-ji.
Przede mną nadal długa droga.
Jak to mówią: „Nie śpij, bo cię okradną”.
Muszę zaoszczędzić przed wyjazdem do Korei.
Załatwię ci ten paszport, więc zbieraj pieniądze.
- Na razie. - Czekaj...
Ile pieniędzy można dostać za koreański paszport?
Znalazłaś koreański paszport?
Nie.
Jak dla ciebie, cena byłaby ekstra.
Podrzucisz mnie do hotelu?
Hotel o tej porze?
To nie to, co myślisz!
Muszę pilnować jednego oszusta z Korei.
Daj mi chwilkę.
PASZPORT REPUBLIKA KOREI
PASZPORT LEE, CHO-IN
Jest pan szansą dla mojej rodziny,
panie Lee Cho-in.
Nie spuszczę pana z oka.
Zdecydowaliście już, gdzie porwiemy Lee Cho-ina?
Tak.
Gdy będzie szedł na przyjęcie po operacji.
Tutaj.
Głąbie.
Porwaliśmy już kogoś dokładnie w tym miejscu!
Musimy unikać powtarzania miejsc.
Porwijcie go tutaj!
- Tak jest, szefie! - Dobrze.
Halo? Tak, szefie.
- Jak się ma Lee Cho-in? - Proszę się nie martwić.
Pilnuję go bez przerwy.
Jakieś zmiany planów?
Nie. I jest tuż obok mnie.
Dobra. Zadzwoń, jakby coś się działo.
Musisz dać mu przestrzeń.
- Rozumiesz? - Tak, proszę pana.
Do widzenia.
A to burak.
Nie uciekniesz mi.
Hej, czekaj!
Czekaj!
Co to za pomysł, żeby tak kogoś zostawiać?
Wydawałaś się bardzo zmęczona.
W ogóle nie jestem zmęczona.
Mógłby się pan przesunąć?
Ile za przejazd?
Dwieście juanów!
Pięćset.
Nie martw się, to wszystko, co umiem.
No, dalej. Jedziemy.
Szybko!
Dziękuję.
Co to znaczy, że pójdzie pan sam?
Nie zna pan chińskiego.
Będzie pan potrzebował mojego tłumaczenia.
Nie potrzebuję tłumaczki.
Nie wierzy pan, że dobrze mówię po chińsku?
Wszystko panu przetłumaczę.
Może nie wyglądam,
ale płynnie mówię po chińsku i japońsku.
Proszę posłuchać!
Miło pana poznać.
Jak miło pana poznać.
To wielka przyjemność.
Co za burak.
No, dalej, frajerze.
Panie Lee!
Przygotujmy się.
Jeffrey.
Pan Cho-in Lee.
Miło pana poznać.
- Jestem doktor Jeffrey. - Dziękuję za spotkanie.
Proszę. Doktor Sun-woo do mnie dzwonił.
Byłem bardzo zaszczycony.
Przejdźmy do operacji.
Dobrze, proszę.
Z angielskim nie idzie mi tak dobrze.
Chcą, żebym spotkał się z pacjentką?
Pielęgniarka powiedziała, że już zaczęli przeprowadzać wywiad.
- Gdzie jest dziennikarz? - W pokoju pacjentki...
Kto go tam wpuścił bez mojego pozwolenia?
Miałaś się wszystkim zająć.
Przepraszam.
- Lee Jung-min. - Dzień dobry, doktorze Lee.
Po operacji pani Choe straciła zmysł smaku.
Potrzebujemy wyjaśnienia.
Jak pani wie, operacja obejmowała zarówno tętniaka, jak i guza.
Zajmował on obszar odpowiedzialny za smak i mięśnie języka.
To był jedyny wybór.
Czy było to jedyne wyjście,
by uratować życie pacjentki?
W życiu są rzeczy ważniejsze
niż miska zupy czy czekolada.
Kwestionowanie tej decyzji to głupota.
Niektórzy wybraliby zmysł smaku.
Czy wiedział pan, że Choe Yu-rah była szefem kuchni?
I co pani powiedziała?
Że oddałaby życie za zmysł smaku?
Zmieniłeś się, Sun-woo.
Jakby romantyk zmienił się w zimnego realistę.
Emocje nie wchodzą w grę podczas ratowania życia.
Skończyliśmy?
Tak naprawdę jestem tu z innego powodu.
To historia choroby Choe Yu-rah.
Zdiagnozowano u niej guza
w filii szpitala Bosung sześć miesięcy temu.
Rezonans i tomograf zrobiono jej tydzień temu.
CHOE YU-RAH DIAGNOZA
Niezły przypadek, że tak na nią wpadłeś.
CENTRUM MEDYCZNE BOSUNG W CHEONG-JU
I to w samolocie.
A diagnozę postawiono jej w filii waszego szpitala.
KARTA PACJENTA
Wrobiono cię. Cała sytuacja była zaaranżowana.
Wygląda na to, że nic o tym nie wiedziałeś.
Lepiej coś z tym zrób.
Ludzie mogą to potraktować jako wysoce nieetyczne zachowanie.
Sprawdzę to i dam ci znać.
Jeszcze jedno.
Widziałeś Seo-yeon?
Było jej naprawdę ciężko po twoim zniknięciu.
Panie Lee!
Idziemy teraz na salę operacyjną.
Wielkie rzeczy.
Też tam idę.
Pozwól, Young-ji, że opowiem ci o operacji na otwartym mózgu.
Najpierw usuwa się skórę i odsłania czaszkę.
Potem nawierca się czaszkę
i odcina jej kawałek.
Potem otwiera się ją.
Potem wysysa się guza czymś w rodzaju odkurzacza.
Ale...
Jeśli trafi się w tętnicę, to krew tryska jak z fontanny.
Pilnuj mojej torby.
Co za burak.
Hej!
O co chodzi z tą operacją?
Też chcę tam iść.
Kobietom wstęp wzbroniony!
To męska przebieralnia.
Ojej. Przepraszam.
Przepraszam!
Co ty robisz?
Przepraszam!
To męska przebieralnia!
Rany, co to było?
Ta dziennikarka studiowała z tobą medycynę?
Zaplanowałaś to wszystko? Umieściłaś panią Choe w moim samolocie?
Liczyłaś, że będzie miała napad, żebym przeprowadził operację?
To ci nie wystarczyło, więc zawiadomiłaś prasę.
Musiałam to zrobić do mojego Centrum Neurochirurgii.
- W czym problem? - W grę wchodziło życie.
To była sprawa życia i śmierci!
To oni przystali na tę propozycję.
To rodzina pani Choe błagała mnie, żebyś przeprowadził jej operację.
Ja tylko stworzyłam dla nich okazję.
Nie musiałaś posuwać się do takiej manipulacji.
Nie.
Zbudowanie Centrum Neurochirurgii nie będzie łatwe.
Nie. Ale nie martw się.
Nie musisz się martwić o moje kwalifikacje lekarskie.
Mogę bez trudu wygrać w uczciwej walce.
Co to jest?
Lista osób, które należy zwolnić przed zbudowaniem centrum.
Znajdziesz tu też nazwisko tego wichrzyciela.
CV JO HYUN-TAIG
Trzeba to zrobić po kolei.
Jeszcze nie czas na niego.
Dziennikarz wyszedł?
- Na pewno? - Tak.
Ile ci zepsuci łajdacy wydają na łapówki?
I gdzie jest ten gnojek?
To była kobieta. Dziennikarka.
Ech, ty...
Bardzo ciężko pan pracuje, doktorze Jo.
Ciężko pracuję?
Nie, skądże znowu.
Odkąd nasz dyrektor zachorował na tętniaka
pełni pan funkcję ordynatora oddziału neurochirurgii.
Wczoraj był pan do późna w laboratorium.
Nie jestem jeszcze tak stary, by narzekać na ilość pracy.
Oczywiście.
Mamy nadzieję, że gdy otworzy się Centrum Neurochirurgii,
jego kierowaniem zajmie się ktoś taki, jak pan.
Sun-woo jest dobrym chirurgiem,
ale jego reputacja blednie w porównaniu z pańską.
Żeby to się wydarzyło,
musimy zebrać głosy za budową Centrum Neurochirurgii.
Dziękuję za te miłe słowa,
- ale... - Słyszałam,
że komisja etyki ma podjąć decyzję w związku z pana wnioskiem
o badania nad lekiem przeciwdrgawkowym.
Dostanie pan telefon od szefa komisji.
Pozwolę sobie z góry panu pogratulować.
Powinien pan spotkać się z dziekanem Uniwersytetu Medycznego.
Zajmę się tym po tym telefonie od komisji etyki.
Dziekan Choe zgadza się na wszystko, co powiem.
Zdaję sobie z tego sprawę.
Więc zdaje sobie pani sprawę,
że tak naprawdę mam dwa głosy.
Czekam na dobre wieści.
Oferujesz mi stanowisko kierownika centrum?
Wolne żarty.
Ale wymyślę sposób, by upiec dwie pieczenie na jednym ogniu.
Dziekan Choe?
To ja.
A więc to naprawdę lekarz?
Kurczę, znowu boli mnie brzuch.
Jaka operacja trwa sześć godzin?
Co jest...?
Tak myślałam.
Szefie, tu Oh Young-ji.
Ten cały Lee Cho-in ma torbę pełną leków.
To nie jest zwykły oszust.
Udaje lekarza, a tak naprawdę handluje narkotykami.
Tak, szefie.
Nie martw się.
Do widzenia.
Czy operacja się skończyła?
Hej, Sun-woo. To ja.
Jak operacja?
Jeffrey wie, co robić z ostrzem.
Usunął guz w całości.
Oczywiście.
To najlepsza metoda, by usunąć struniaka.
Zapisałem tatę na operację
na przyszły poniedziałek.
Nie wiemy, jak będzie przebiegała rekonwalescencja pacjenta.
Twoja pewność siebie mnie martwi.
Jeżeli Jeffrey czegoś nie spaprał, wszystko będzie dobrze.
Gwarantuję.
Dobra. Odezwę się jutro.
Dobrze.
Czy operacja się powiodła?
To przejdźmy do następnego punktu programu.
Jest to...
Prowincja Fujian.
Co?
Prowincja Fujian?
Kim Suk-joon i Jung Soon-yi
jeszcze nigdy nie zjawili się na zebraniu zarządu.
Zakładamy więc, że będą nieobecni.
Mamy poparcie sześciu osób.
Jo Hyun-taig zapewni nam też poparcie dziekana Choe.
Spośród 14 członków zarządu
mamy więc poparcie ośmiu, a tym samym przewagę.
Gratuluję.
Centrum Neurochirurgii stanie się faktem za trzy dni.
Jeszcze nie.
Dziekan nie odsłonił jeszcze swoich kart, więc mamy pięć do siedmiu.
Zwabiliśmy Jo Hyun-taig oferując mu łapówkę,
ale w każdej chwili może się od nas odwrócić.
Upewnij się, że wszystko jest pod kontrolą.
Komisja etyki zatwierdziła pana badania nas lekiem przeciwdrgawkowym.
Znajdźmy ochotników.
Miejmy nadzieję na jak najlepsze wyniki.
Liczymy na pana.
Hej...
- Co z tobą? - Badania nad lekiem?
To twoja łapówka za głosowanie za Centrum Neurochirurgii?
Zbyt nisko mnie oceniasz, Hyun-ju.
Jestem Jo Hyun-taig, twój mentor!
Skontaktował się ze mną dziekan.
Poprosiłeś go, by zagłosował za?
Nie wiem, o czym mówisz.
Zapomniałeś, że chodziłam z nim do jednej klasy?
Postradałeś rozum?
Tak.
Jak inaczej wyjaśnić fakt, że nasz oportunista wpadł na pomysł,
by zdradzić dyrektora Lee? Człowieka, który tak mu pomógł.
Dajcie spokój...
Dostosowujesz się.
Nie podjąłem jeszcze decyzji, Kim Hyun-ju.
I będzie to moja własna decyzja, jako członka zarządu.
Rozumiesz?
Kupili go.
To pewne.
Ale jednego nie rozumiem.
Centrum Ratunkowe to wieloletnie marzenie dyrektora.
Jak to możliwe, że jego żona się mu sprzeciwia?
Chciał, by kierownikiem Centrum został dr Cho-in, jego przybrany syn.
To nie mogło się udać.
Jak to?
Przybrany syn?
Więc Cho-in i Sun-woo nie są tak naprawdę braćmi?
Nie.
Jak to?
Cho-in był synem przyjaciół dyrektora.
Gdy zginęli w wypadku samochodowym, dyrektor go zaadoptował.
A więc dyrektor chce oddać szpital swemu adoptowanemu synowi.
Na jej miejscu też byłbym przeciw.
Dobra robota!
- Jeszcze raz! - Jeszcze raz?
- Tak! - Proszę!
Raz, dwa, trzy.
Zawsze chciałaś uczyć muzyki.
Czy twoje marzenia się spełniły?
Tak, dzięki tobie.
Nauczyłeś mnie grać na moim pierwszym instrumencie.
A ty spełniłeś swoje marzenie. Jesteś świetnym lekarzem.
Gratulacje.
Świetnym?
To dopiero początek.
To bardzo w twoim stylu.
Mam nadzieję, że osiągniesz wszystko, czego chcesz.
I nie będę czuła się poniżona tym, że mnie zostawiłeś.
Nie odszedłem od ciebie.
Skrzywdziłem cię.
Ale nigdy nie odszedłem, nawet na chwilę.
Wszystko w porządku?
W porządku?
Co ma być w porządku?
Moje biologiczne serce czy moje emocjonalne serce?
Skłamałabym, gdybym powiedziała, że nie byłam zła czy zraniona.
Na przemian cię nienawidziłam i tęskniłam za tobą.
Potem wmawiałam sobie, że musiałeś mieć powód.
I martwiłam się.
Może tak już jest z ludźmi,
że czują się puści po tym, jak znienawidzą kogoś, kogo tak kochali.
Jak piórko.
Potrafię sobie to wyobrazić.
Przepraszam za przeszłość.
Ten rozdział mam już za sobą. I to nie dzięki tobie.
Dzięki, że przyszedłeś.
Trzymaj się.
Kocham cię, kocham
Nawet kiedy płaczę
Tęsknię za tobą, tęsknię
Czekam, aż cię zobaczę
Gdy nadejdzie jutro
I kolejny dzień
Wciąż będę tęsknić
I kochać cię
Dzwoni ci telefon.
Tak, szefie. To ja.
Co się dzieje? Czemu nie odbierałaś?
Przepraszam. Chciałam zadzwonić,
ale pan Lee robił same problemy.
Gdzie jesteście?
W pociągu.
Jedziemy do prowincji Fujian.
Że co? Do prowincji Fujian?
Tak. Zmienił plan po obejrzeniu operacji.
Nalegał, żebyśmy pojechali do Fujian.
Co miałam zrobić?
Siedź z nim!
Dobrze. Nie chciał, żebym jechała, ale nalegałam.
Dowiedz się, co zamierza, i daj mi znać!
Łapiesz?
Tak, szefie.
Masz kłopoty w pracy?
Nie. Nic poważnego.
Ale nie może pan tak sobie zmieniać planu podróży.
Następnym razem ma mi pan dać znać. Złapie pan?
Tak, „złapię”, proszę pani.
Czy mogę „wnijść” do łazienki?
Tak, ale proszę się poszpie...
Proszę się pośpieszyć.
Co za burak.
Lee Cho-in, złożyłeś brudne ubrania.
Ciśnienie 110 na 74.
Tętno 88.
Częstość oddechów - 18.
Hemoglobina - 11,8.
Czerwone krwinki - 4,1.
Białe krwinki - 4700.
Płytki krwi - 18 000.
Wyniki twoich ostatnich badań krwi.
Twojemu sercu dobrze zrobi trochę ziaren słonecznika.
Są świetne na krążenie krwi.
Pistacje.
Mają mało tłuszczów nienasyconych i dużo witaminy B.
Świetnie zapobiegają chorobom serca.
MOJE SERCE...
Po co jedzie pan do Fujian?
Żeby zobaczyć moje dziecko.
Dziecko?
Jest pan żonaty?
Moje serce jest już silne.
Co ja bym bez ciebie zrobiła, Cho-in?
Tęsknię za tobą.
Ja za tobą...
Ten burak ma pełne ręce roboty.
A to udaje lekarza,
a to robi dzieci.
TĘSKNIĘ
Co za babiarz.
Co tam mówisz?
Nic.
Poważnie, gdzie my jedziemy?
Nie ma nawet zasięgu.
Niedługo będziemy mogli skorzystać z telefonu stacjonarnego.
Co my robimy na tym końcu świata?
I jeszcze padła mi bateria!
Chwila...
Daleko jeszcze?
Już prawie jesteśmy.
To samo mówił pan godzinę temu.
Proszę iść przodem.
Hej.
Mówiłam, żeby pan szedł.
Ale jesteśmy na miejscu.
Proszę nie robić ze mnie głupka.
I iść!
Mówię poważnie.
Burak.
Zatwardzenie jest strasznie bolesne.
„Czcigodny mnich robi kupę pośród jesiennego stepu”.
Moje dzieci!
Byliście grzeczni?
Chodźmy.
W życiu bym się nie zakochała w takim babiarzu.
W takim śmieciu? Nigdy.
Gdzie są wszyscy?
Panie Lee, gdzie pan jest?
Jak udajesz lekarza, skoro nie da się z tobą porozumieć?
Szanowni członkowie zarządu Centrum Medycznego Bosung.
Jako przewodniczący zarządu i dyrektor szpitala
chciałbym was prosić o przysługę.
Nawet jeśli nie wybudzę się po operacji struniaka,
dopilnujcie, by Centrum Ratunkowe zostało wybudowane.
Nasz szpital nie powstał, by przynosić zyski,
ale by ratować ludzkie życie.
Nawet jeśli nie będzie mnie już pośród was,
podążajcie za Lee Cho-inem i Kim Hyun-ju
i pielęgnujcie tradycję ratowania życia.
Z poważaniem, Lee Jong-min.
Kiedy znaleziono ten testament?
Doktor Lee zapadł w śpiączkę przed operacją struniaka.
Myślę, że zostawił go u Kim Hyun-ju na wszelki wypadek.
W Tolu?
Komórka nie ma zasięgu?
Gdzie jest Tolu?
To wioska w prowincji Fujian, w gminie Nanjing.
- A gdzie jest gmina Nanjing? - Tak dokładnie, to nie wiem.
Dobra, zostańcie tam na noc.
Ale zadzwoń do mnie jutro!
Dobrze, szefie. Nie martw się.
Do widzenia.
Wydaje mu się, że jest tu taki ważny.
Napij się herbaty.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
O co chodzi z tą kobietą i panem Lee?
To jego żona?
Nie.
Ojciec dyrektorki był chory i pan Lee mu pomógł.
Od trzech lat przyjeżdża do nas i leczy nas.
Naprawdę?
Co ten oszust próbuje osiągnąć?
Dziękuję.
Nic mi nie jest.
Ja też potrzebuję leków.
Jakich? Jesteś chora?
Usiądź.
Nie, po prostu proszę dać mi jakieś leki.
Muszę wiedzieć, co ci jest.
Wtedy mogę dać ci leki albo zastrzyki.
- Widział pan wcześniej. - Co widziałem?
Jak próbowałam... No, wie pan.
Próbowałaś co?
Widział pan, że mam zaparcia! Proszę o jakieś leki!
Zaparcia?
Widziałaś?
Nie mogą się pozbierać.
Są po stronie pani wicedyrektor.
Nieoczekiwany list od dyrektora musiał spowodować zamieszanie.
Jak zareagował Jo Hyun-taig?
Dostał zgodę na swoje badania.
Wydaje się zadowolony.
A pozostali członkowie zarządu?
Mieliście już go porwać.
Lee Cho-in zmienił plan podróży.
- Przepraszam. - Nie chcę słuchać wymówek!
Zajmij się tym, albo nie dostaniesz ani grosza więcej.
Young-ji.
Chcesz zdjęcie?
Nie, proszę zrobić więcej swoich.
Jaki mamy plan jutro?
Rano przyjdą jeszcze pacjenci.
O 10.00 wyjedziemy, żeby sprawdzić wyniki operacji.
Lepiej trzymajmy się tego planu.
I proszę pomyśleć o swojej dziewczynie w Korei.
Przykro się na to patrzy.
Burak bez serca.
Nawet nie zapytał dwa razy, czy chcę...
Uśmiech!
Wszystko w porządku?
To nic takiego.
A jednak to coś. Pokaż.
- Mówiłam, że to nic. - Ból brzucha?
Ciągle mnie tak boli. Zapomnij.
Gdzie cię boli?
Wszędzie! Zadowolony?
Mogłabyś się zachowywać poważnie?
To może być wyrostek.
Byłam raz w szpitalu, myśląc, że to wyrostek.
Ale to było tylko zatwardzenie.
Więc to nieważne!
- Mówię, że wszystko w porządku. - A ja, że nie.
Nie jest w porządku, dopóki ja tak nie powiem!
Rozumiesz?
Nie chcesz, żebym cię zbadał?
Chcę, ale w ubraniu.
Mówiłam, że to zatwardzenie.
Bolesność w punkcie McBurneya.
Silna bolesność przy zwolnieniu nacisku.
Od jak dawna cię boli?
Od rana jest gorzej.
Nic nie słyszę.
Czy to już niedrożność jelit?
Co robimy?
Myślę, że to wyrostek.
Muszę iść do szpitala?
Jak daleko jest szpital?
Jakieś 10 godzin.
Od rana ma silne bóle.
Nim dotrzemy do szpitala, może dojść do zapalenia otrzewnej.
To pilne. Musimy się pospieszyć.
Dobrze, zajmę się tym.
Przygotuj się, jedziemy do szpitala.
Nigdzie nie idę.
Co?
Nie idę do szpitala.
Young-ji, nie mówimy o pikniku.
Musisz przejść operację.
Możesz umrzeć.
Nie może pan zrobić tego tutaj?
Oh Young-ji!
Jest pan lekarzem, prawda? Proszę zrobić to tutaj.
Nie upieraj się, tylko się szykuj.
Nie chodzi o to, że nie chcę iść.
Mam swoje powody!
To nie tak, że uważam,
że zapalenie wyrostka to nic poważnego.
Chcę przejść operację i wyzdrowieć.
Właściwie to muszę wyzdrowieć.
Muszę wyzdrowieć...
i z kimś się spotkać.
Ale jeśli pójdę do szpitala,
mogę nigdy nie spotkać tej osoby.
Nie może pan mnie tu zoperować?
Proszę.
Błagam.
Zachowuj się tak dalej, a nie spotkamy się po twoim przyjeździe do Korei.
Spotkamy się jak przyjadę do Korei?
Naprawdę?
Twój ojciec nie chciał oddać ci szpitala!
To wszystko, co dostanę?
Za to, że całe życie kochałem ojca i ufałem mu.
Rozumiem.
Pojedziemy na pustynię
i zabijemy Lee Cho-ina.
Sun-woo.
Sun-woo!
Seo-yeon!